Newmag-ը գրում է.
 КПП-ի տղաները մուտքի մոտ կանգնած մեքենաների սև ու գոլդ համարանիշները տեսել, ազդանշանը (ոստիկանական հատուկ սիգնալը) լսել, շփոթվել, տագնապի կոճակն էին սեղմել: Դարպասը բացվեց, մեքենաները ներս մտան: Դուք նրանց հյուր եք ասում, մենք` վերևներից մարդիկ: Շարվեցինք, կիսատ պռատ պատվի առանք: Կոչումը մուգ ապակիներից տեսանելի չէր, սակայն կնճռոտ դեմքը վստահեցրեց` գնդապետ է, եթե ոչ ավելի բարձր: Փչացած հեռախոսի նման իրար փսփսացինք, կարգի բերեցինք, կեղծ ժպիտով ընդունեցինք ստուգողներին:
 Թե ինչ եղավ հետո, չգիտենք, մեզ հասավ միայն գործունյա հայացքը շենք մտնելիս: Հետո հրամանատարի հետ դուրս եկան, հեռացան: Նրանց մասին այդպես էլ չիմացանք, գուցե ստուգողներ էին, կարևորը մեզ չստուգեցին:
 Երբեք չեմ սիրել «պադշիվը»: Ենթաօձիք են ասում: Ուղղանկյունաձև կտոր է, որ կարում են վարատնիկին, որ համազգեստը շուտ չաղտոտվի: Հերթական լոգանքից հետո արտահերթ քանդում էինք դրա կարերը, նորն ամրացնում: Հիմա էլ, ատում եմ այդ գործընթացը, պարզապես կարգ է, պիտի հետևես, այլապես … նկատողություն, խիստ նկատողություն և այդպես շարունակ:
Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ։
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել